Kajli Minog: Do të rikthehem!

- Jeni ndjerë  gjithmonë një shougërl?

- Më  kujtohet paraqitja ime e parë, në shoun e një kompanie balerinash pesëvjeçare. Ishim veshur me tutë të zezë  dhe fund me pika të verdha. Ndjehesha aq nervoze sa u bllokova në mes të shfaqjes. Nuk më kujtohet çfarë ndodhi më vonë, kujtoj vetëm që qëndroja aty në mes të të tjerëve që lëviznin përreth meje. A, më kujtohet edhe një moment tjetër, në një recital për piano. Prindërit e mi e adhurojnë tregimin e kësaj anekdode… Profesori im i pianos nuk ma sforconte asnjëherë dorën. Mësoja më shpesh me vesh dhe nuk doja asnjëherë të bëja konkurse; më pëlqenin vetëm shfaqjet dhe ekzekutimet muzikore. Megjithatë, isha e detyruar të merrja pjesë nëpër gara, te njëra prej të cilave fitova çmimin e dytë. Isha në kategorinë “nën tetë vjeç”. Mund ta imagjinosh sa e vogël isha?! Dora ime ishte si e një kukulle, arrija t’u bija vetëm notave më të larta apo më të ulëta të një tastiere. Ma kaloi vetëm një gjeni kinez, që, sipas mendimit tim, duhet të ishte ushtruar si i marrë, kurse unë ushtrohesha vetëm në leksionin e pianos. Me sa më kujtohet, u ngjita në skenë sikur nuk po ndodhte ndonjë gjë e jashtëzakonshme. U ula afër pianos dhe përpara se të filloja ekzekutimin, i hodha një vështrim komisionit, duke i dedikuar një buzëqeshije që i ngjante një gjysëm hëne të shkëlqyer. Edhe sot e kësaj dite, nuk di ta shpjegoj nëse ma dhanë atë çmim falë asaj buzëqeshjeje apo falë aftësisë time si pianiste!

- Si e kalonte kohën e vogla Kajli?

- Oh, kam patur shumë interesa, shumë dëshira. Në moshën katër vjeçare shkoja në “leksionet e ritmit”, me një grup qurravecësh që bënin një zhurmë të llahtarshme me shkopinj, zile dhe shufra hekuri. Kam ndjekur edhe leksione të baletit klasik, balet xhez, tip-tap… të gjitha këto pasione vetëm për një vit. E kam kultivuar pasionin tim për muzikën që në moshën e adoleshencës. Në atë moshë fillova t’i bija flautit. Zbulova kështu që isha e prirur në ushtrimin e çdo vegle muzikore, por i braktisja para se talenti të jepte frytet e para. Ruaj akoma diploma të shumë konkurseve për piano, në të cilat kam marrë pjesë.

- Si ka qenë adoleshenca për ty?

- Një  periudhë me kujtime dhe vështirësi, në të cilën kam marrë leksionin më të vlefshëm për jetën. Në  atë periudhë shkoja në treg sa herë që mundesha; më pëlqente shumë. Në sytë e mi si adoleshente, tregu shembëllente me një parking gjigand, ku njerëzit shitnin gjërat e veta personale, duke i transformuar makinat e tyre në dyqane shitjeje. Blija shpesh në ato “dyqane”. Në ato rrethana mora një leksion shumë të vlefshëm për jetën, kur edhe familja ime, e detyruar nga nevoja ekonomike, filloi të shiste gjëra që na përkisnin. Unë e kisha marrë aq seriozisht situatën sa vendosa të shkëputesha nga koleksioni im, të cilin e kisha ruajtur për shumë vjet, që në shkollën fillore. Isha shumë e lodhur, megjithatë pranova, sepse e shikoja që familja ime kishte nevojë. Arrita t’i shisja, por më vonë, duke bërë një xhiro në merkato, i pashë te një ambulant tjetër i cili po i shiste me një çmim më të lartë! U trondita shumë, ata ishin thesarët e mi! Eshtë e pabesueshme se si disa kujtime mbeten brenda teje të pashuara. Ai parking shitje-blerjeje më mësoi ç’do të thotë të mbijetosh. Edhe në momentet më të vështira, jetën duhet ta marrësh me autoironi, se jo çdo gjë të duket tragjike.

- Cila ishte ëndra juaj në rini e cila është  ajo tani?

- Ëndërroj gjithmonë dashurinë, hapësirën e pakufishme, buzëqeshjen, miqësinë, frymëzimin, lidhjet dhe, ç’është më e rëndësishme, të vazhdoj të mësoj e të krijoj.

- Këto cilësi janë shumë australiane…

- Kur rritesh në përmasat e dritës së vendit tim, me një qiell të pafund blu, të qëndisur nga re të pambukta, ku filtron një ndriçim pothuajse ngjyrë karameleje… patjetër ndjehesh e frymëzuar dhe me shpirt të gëzueshëm.

- Nuk besoj ta keni patur të lehtë të largoheshit nga Australia…

- Eh! Herën e parë, në Londër, erdha për shumë pak kohë, as një  javë. Kështu vazhdova për disa kohë, me shkëputje të shkurtra nga Australia për në Europë. Nuk nisesha asnjëherë me mendimin që do të transferohesha përgjithmonë sepse e doja jashtë mase tokën time. Më vonë e zgjata qëndrimin në Londër derisa u bëra e vetëdijshme që jetoja më shumë në Europë sesa në Australi. Duket qesharake, por ju siguroj që ishte e vetmja mënyrë për të mos ndjerë një shkëputje traumatike. Kështu, bleva apartamentin e parë në Londër ku u transferova përgjithmonë! Më është dashur shumë kohë për t’u ambientuar me këtë ndryshim në jetën time. Anglezët na kanë parë gjithmonë ne australianëve si të ishim irlandezët e Paqësorit. Për ta, ne ishim injorantë me probleme penale. Sot jemi krenarë per arritjet tona, për faqen penale të pastër dhe gjithë të tjerat!

- Çfarë mendon për metamorfozën e jashtëzakonshme të  tokës australiane?

- Jam krenare! I njoh karakteristikat e popullit australian dhe jam krenare që ai çmohet nga pjesa tjetër e botës.

- Ndjeheni pjesëtare e atij brezi që i ka dhënë  një profil nderi në botë  popullit australian?

- Ndjehem një  pjesë e asaj vale australiane që kanë sukses në  botë… them se jam i atij brezi, pa u hequr asnjë meritë brezave të mëparshëm që kanë kontribuar në këtë aspekt, shpirtra të ndjeshëm si këngëtarja e operas lirike Dejm Neli Melba, bashkëshortët e jashtëzakonshëm Berri e Baz Hamphrejs, Naomi Uots, Kejt Blanshet, Hjuxh Xhekmen, Nikol Kidman… Jam e sigurtë se do të ketë edhe shumë të tjerë mbas nesh…

- Si e kaloni kohën kur jeni në turne?

- Me familjen time të madhe, Minog, që është gjithmonë e bashkuar. Nëna ima vjen gjithmonë në turne me mua, babai mban llogarinë, kurse motra ime, Deni më shoqëron shpesh në duete.

- Kajli ka personalitete të ndryshme apo është njësoj si në Paris, ashtu edhe në  Londër apo në Australi?

- Jam e ndryshme, sidomos në drejtim të të veshurit! Në Australi shkoj kur është stina e verës, përdor sandale të thjeshta, pantallona të shkurtra, kapele e syze plazhi. Për shembull, në Kapri shallin e përdor për të mbuluar kostumin e banjos, kurse në Australi e përdor si velë për barkën. (Qesh) Ne “Aussie girl” jemi shumë origjinale e praktike. Në Paris është e nevojshme në mënyrë kategorike të vishesh shik. E adhuroj lukun e parisianeve, që duken sikur kanë lindur cool, nga vetë natyra e fizionomisë dhe kulturës së tyre të trashëguar. Qëndrimi në një vend aq marramendës nga pasuria e kulturës dhe e bukurisë, në modë është një burim i përhershëm për frymëzimin tim.

- Ndërsa Londra është vendi yt i dytë…

- Londra është  e njohur për origjinalitetin e stilit, për dizenjuesit antikonformistë, të cilët, të karakterizuar nga një kurajo e jashtëzakonshme, nuk kanë frikë të krijojnë gjëra origjinale dhe të papara. Unë i adhuroj për këtë gjë!

- Me imazhin tuaj, keni qenë gjithmonë  Dea frymëzuese për gratë në  përgjithësi. Ju ka interesuar gjithmonë  moda?

- Po, gjithmonë. Kam kaluar në stile të ndryshme me mënyrën time të  të veshurit, gjë që ndodhte edhe më parë, kur nuk isha personazh i njohur. Tani e bëj për punë dhe është nganjëherë një ndjesi e bukur, të shtyn dhe të stimulon shumë… Them “nganjëherë” sepse në disa raste, moda është e fundit në mendjen time. Adhuroj zhdërvjelltësinë artistike, krijimtarinë dhe pasionin që stilistët e mëdhenj i kushtojnë modës. Mund të interpretohet si një ambient sipërfaqësor, pa realizëm, por në të vërtetë është një botë e jashtëzakonshme ku mund të projektosh nga ana e jashtme personalitetin tënd. Eshtë një botë e manovrueshme, kapriçoze, tradicionale, eksperimentale…

- Ke të  drejtë… edhe kur jeta është e vështirë, një femër mund ta shkarkojë tensionin duke bërë shoping! Kushedi si vishet Kajli në jetën e saj private…

- Në  momentet e dembelizmit adoptoj një lloj uniforme për të mos u preokupuar për atë që do të vesh. Megjithatë, shpesh ndodh të ndërroj shumë veshje para se të dal nga shtëpia.

- Si dhe ku e mendon të ardhmen?

- Shpesh më  pyesin nëse do të kthehem ndonjëherë të jetoj në  Australi. Mund të them vetëm që Australia më mungon jashtë mase dhe ndjehem shumë e lumtur kur arrij të shkoj atje. Në të ardhmen, kush e di… Me siguri do të rikthehem çdo herë që të kem mundësi. Jo pa lidhje, emri im Kajli, në gjuhën aborigena, do të thotë “Boomerang”, një rikthim.

 

Përgatiti: Anila KADIJA

Ermira Babaliu: Kam ndjekur një njeri të veçantë…

- Ermira, a ka zë emocioni?

- Emocioni i duartrokitjeve të para është i paharrueshëm, sidomos kur nuk je e përgatitur se nuk i ke ëndërruar ato… Kështu nisi rruga ime artistike, si një pasion i pafajshëm fëmijëror. Ishte një konkurim midis klasave në shkollën e mesme. Këndoja pa asnjë synim, thjesht, ishte një lojë e bukur për mua, por fitova çmimin e parë! Ndjeva një emocion që edhe sot ma shtrëngon zemrën… Ndoshta ishte më i bukuri në jetën time artistike sepse ishte i papritur, si rrufeja në qiellin e qetë. Unë nuk e kam patur ëndërr këngën. Rastësia ka bërë që të afirmohem, duke filluar nga aktivitet e shkollës, tek Estrada e Pogradecit, turnetë nëpër Shqipëri… A ka zë emocioni?! Eshtë zë i heshtur që e ka vetë këngëtari në brendësi, dridhje që vetëm ti e di, është një përmasë e pakufishme, një dimension i heshtur, që shpërthen sapo të duhet ta nxjerrësh.

- Ermira-grua, bashkëshorte, nënë. Çdo sfond i kësaj panorame njerëzore ka një domethënie. Si i interpreton Ermira këto role në skenën e jetës?

- Si grua, jam përpjekur gjithmonë të zë një vend në jetë. Si bashkëshorte, them se jam sa e mirë, aq edhe e vështirë sepse martesa dhe karriera s’para dëshirojnë të rrinë bashkë. Si nënë, këtu ndaloj, kthej kokën mbrapa e shikoj se kam lënë shumë gjëra mangut në karrierën time për t’iu kushtuar vajzës, por jam e kënaqur për këtë.

- Si u dshurove me këngën?

- Që e vogël, më ka pëlqyer poezia dhe më mahnitnin këngët me tekst të bukur. Këndoja shpesh me prindërit, ndërkohë që më “mërziste” shumë gjyshi im, mjek pediatër në Korçë, kur më detyronte ta dëgjoja kur i binte violinës… Por, pa dyshim, kjo gjë ka patur ndikim në veshin tim.

- Vitet kanë një perde të tejdukshme që mbulon kujtimet, por nuk i shuan ato, mjafton të mbyllësh sytë e të rikthehen mbresat. Të ndodh ndonjëherë t’u rikthehesh atyre?

- Më merr malli vërtet nganjëherë, megjithatë, nuk jam natyrë nostalgjike. Turnetë e pafundme nëpër Shqipëri, mikpritja e popullit, vendet dhe natyra, janë ato që më mungojnë më shumë! Fakti që arrita një kulm në këngë, për mua ka qenë mjaft…

- Ti, duket sikur ke bërë një kontratë të përjetshme me buzëqeshjen…

- Natyrën e qeshur e kam trashëguar nga nëna ime. Eshtë e natyrshme dhe nuk mund të rri pa të. Përse të mos buzëqeshim? Jeta është një ndër dhuratat më të bukura që na jepet, privilegji që ta shijojmë. Jam shumë e kënaqur që e ka trashëguar edhe vajza ime.

- I ke kënduar shpesh dashurisë… Çfarë vendi zë ajo në jetën tënde?

- Dashuria për mua është çelësi i lëvizjes së jetës… është motivi. Pa e patur me vete atë, pa e ndjerë e ndarë me botën, s’mund të ndodhë asgjë e bukur. Kurrë nuk mund të ketë, sidomos, art të vërtetë pa qenë natyralisht e pranishme dashuria… në të gjitha format. Shpesh më qëllon të më pyesin se për kë e këndoj këtë apo atë këngë. Unë, në të vërtetë, nuk kam askënd në mendje. Është vetëm një mall, do ta quaja hynor, që më mbështjell sa herë bashkohet një tekst i bukur me një muzikë që më pëlqen, që nuk të lë të flesh derisa ta këndosh. Nuk mund të imagjinoj kurrë një njeri të keq duke bërë vepra të mira arti. Dashuria zë vendin kryesor në jetën time, marr dhe përpiqem të jap sa më shumë prej saj.

- Fëmija, me prindër artistë, quhet një fëmijë arti… E ke menduar ndonjëherë vajzën tënde duke ndjekur këtë rrugë?

- Dorela ka një emër muzikor. Janë tre nota të pentagramit… Premisat ishin që ajo të ndiqte këtë rrugë, pasi i pëlqen shumë kënga, por nuk ka zë. E çuditshme, se edhe bashkëshorti im, Sandri, ka zë të bukur! Ajo ka zgjedhur të bëhet dentiste, të kujdeset për buzëqeshjen e të tjerëve që ka pak afrimitet me artin, i cili kujdeset për buzëqeshjen e shpirtit! Parimi im është që ajo të shkëlqejë, po mundi, në fushën që zgjedh… Kështu, jam shumë e kënaqur.

- Të ka ndodhur ndonjëherë të shikosh qiellin e të thuash: “Unë sot jam e lumtur se…”?

- Më ka qëlluar vetëm dy herë, kur kam lindur vajzën, sepse e doja vajzë dhe në një moment shumë të vështirë, kur ajo rrezikoi jetën dhe jeta ju rikthye sërish. Nuk e njoh lumturinë si koncept, rrjedhojë e karakterit tim, ndoshta. Më ka pëlqyer shumë një thënie e Shopenhaurit: “Lumturia mund të jetë shuma totale e të këqijave të shmangura…”. unë do të flisja më shumë për gëzimet; ato i kam shumë të shpeshta.

- Ambienti i artit është i veçantë… Çfarë të pëlqen dhe çfarë të bezdis në të?

- Oh, ç’më ke kujtuar! Ambienti i artit, në shumicën e rasteve, është shumë i këndshëm për aq kohë sa ekziston ajo dashuria për të cilën folëm… Kur ti je në një ambient artistik të të njëjtit nivel, nuk ka gjë më të bukur se ai ambient. Në momentin kur të takon të ndodhesh në ambiente artistike apo grupe ku ka diferencë nivelesh, është pak e vështirë të thuash se janë të bukur! Në këto raste, unë zë një qoshe dhe… lexoj.

- Skena është si një piedestal ku ndjen se mund të fluturosh, apo jo?

- Vërtet, krahë të jep skena… shumë bukur e the… Bashkatdhetarët tanë sot i ke kudo. Më kanë lënë mbresa të veçanta komuniteti i Lionit në Francë, në Danimarkë e Suedi, Gjermani etj. Shqiptarët e shpërndarë nëpër botë janë shumë të përmalluar dhe i presin mirë të gjithë mysafirët artistë. Pa diskutuar që këtu në USA jemi si të shtëpisë, sidomos në kounitetin e Bostonit.

- Çfarë marrëdhënieje ka Ermira me natyrën?

- Natyra është mikja ime më e mirë, më e sigurtë. Më mahnit çdo grimcë e saj, që nga lulet e vockla që dalin të parat nën bar apo dëborë, në pranverë zhurma e shiut që më lë pa mend e më vë në gjumë si një këngë. Më befason një det i madh që ndodhet nën shkëmbinj. Më ka lënë pa fjalë pamja mahnitëse e kanoneve të Arizonës. Nuk ka kamera apo foto që ta mbështjellë e ta japë realisht fuqinë e bukurisë së asaj natyre, atë emocion që përjeton në atë moment. S’më tremb asgjë që e ka emrin natyrë… e dua aq shumë sa nuk ma nxë goja ta them atë fjalë.

- Në një këngë të Xhovanotit, thuhet: “Ty, substancë e ditëve të mia… ty, substancë e endrrave të mia…” është një dedikim dashurie! Cila është substanca e ditëve dhe e ëndrrave të Ermirës?

- Rastësia, mundësia, kurajoja… E marr jetën siç është e siç më vjen. Ndërkohë, edhe i krijoj ditët e mia. Nuk e konceptoj idenë që ka ditë të mërzitshme. Gjithmonë ka diçka që mund ta bësh. Ndoshta mund të shtoj që dita, si edhe jeta, është shumë e shkurtër. Ëndrrat janë të shumta… Më jep kënaqësi të veçantë shërbimi, që nga pleqtë, deri te të sëmurët. Kam një ëndërr në sirtar si grua: Të shkoj andej nga Veriu e t’u mësoj gatimin grave… Duket për të qeshur, por siç e thashë, kam shumë gjëra akoma për të bërë në këtë jetë, se ajo më ka dhënë privilegjin ta jetoj.

- Ç’do të thotë për ty “talent i ri” dhe ç’këshillë mund t’i japësh atij, nisur nga përvoja që ke?

- Një talent i ri është ai që i ka provuar të gjithë elementët, duke filluar nga shpirti, zëri, pamja, aftësia për të bërë performancë, inteligjenca aq e domosdoshme për të kërkuar dhe gjetur zhanrin që ndriçon zërin e e tij apo i jep veçanti dhe ngjyrë. Do t’i thoja një talenti të ri të bëhet model i mirë në të gjitha aspektet e personalitetit artistik. Vetëm kështu do të ketë një karrierë të gjatë dhe nuk do të harrohet nga publiku.

- Ka shumë këngë shqiptare, sidomos popullore, që janë përpunuar me një tendencë muzikore orientale… Si e shikon këtë ndryshim?

- Muzika orientale është përdorur pak a shumë kudo kohët e fundit, është tendencë e kohës. Stingu, për shembull, e ka përdorur shumë, por nuk e ka kopjuar, ka marrë elementë të saj, ndërsa te ne është kopjuar tërësisht; përkthehen fjalët dhe serviret në shqip. Është një fenomen që po e dëmton seriozisht traditën tonë.

- Lashë për në fund, si ëmbëlsirë, një pyetje që e kam për zemër: Shpesh në jetën tonë ndjekim një rrugë, një zë, një njeri special, një rastësi, një mundësi… Ti, çfarë ke ndjekur?

- Në fëmijërinë time kam patur një mësues, një udhërrëfyes, një shembull që më ka rritur; dajën tim të shtrenjtë, mik i Lasgushit, Mitrushit e i Kadaresë. Ishte një disident i mirëfilltë, kritik, letrar dhe, mbi të gjitha, shumë human. Prej tij kam mësuar rrugën drejt njohjes e çdo gjë të bukur që ka jeta, që nga ato që duhet të lexoja e deri te sjelljet me botën. Nuk do t’i harroj kurrë takimet e tij me Lasgushin. Unë, si mace, rrija në mes e, megjithëse e vogël, thithja çdo gjë që ato flisnin, edhe pse shumë gjëra nuk i merrja vesh. Një detaj nuk e harroj kurrë, mënyrën si fliste dhe si recitonte Lasgushi. Ai njeri i shtrenjtë është ai që unë kam ndjekur. Quhej Qani Collaku dhe, në mendimet e mia është gjithmonë ai zë, ai njeri special!  

Leticia Kasta, në pritje të fëmijës së tretë

Ju tregoj për jetën time! 

Në  pamje të parë duket të  paktën dhjetë vjet më  e vogël, megjithëse është  31 vjeçe, që nga 11 maji. Është  e pabesueshme që do të  jetë nënë për herën e tretë, pasi ajo ka dy fëmijë, Sahten 8 vjeçe dhe Orlandon, 2 vjeç, fëmijë që kanë për baba aktorin e njohur Stefano Akorsi, i cili është gjithashtu, baba i fëmijës së tretë që ajo po pret… 

- Tani jeni bjonde sepse sapo keni mbaruar xhirimet e filmit “Serge Gainsbourg”, dedikuar artistes së madhe Brizhid Bardo. Më tregoni diçka për filmin…

- Është  historia e jetës së Geinsburgut dhe e Bardosë. Kanë qenë  të dashur! Nuk zgjati shumë, pak muaj, por netëve në krevat shkruante këngë dashurie për atë që flinte ndërkohë  në krahun e tij. Për mua, nuk ka qenë një ngarkesë e madhe dhe me afat të gjatë. Kam qenë vetëm pesë ditë me xhirime dhe e kam përballuar me shumë gëzim dhe lehtësi si ata fëmijët që luajnë kauboj, si të vishja një fustan të bukur. Të them të drejtën, është e pamundur t’i ngjash Bardosë. Ajo është e papërsëritshme, unike, e pakopjueshme.

- A njiheni personalisht?

- Kur më  thanë të interpretoja personazhin e saj, kërkova ta takoja. Më tha “ok”, por ajo nuk u ndje mirë, kështu që më thirri në telefon. Kemi folur gjatë dhe më ka frymëzuar shumë. U soll me zemërgjerësi. Kishte shumë nevojë për aprovimin nga ana e saj.

- Kohët e fundit keni luajtur edhe në  një film tjetër, te “Visage”…

- Që  do të konkurojë në Kanë, ku, sipas traditës, do të dalim bashkë me të tjerët në tapetin e kuq, me grupin e xhirimit të Geinsbourgut. Në film marrin pjesë edhe aktorët Fani Ardant, Zhan Pier Luand dhe Natali Baie. Regjisori është Ming-Liang Tsai, fitues i Luanit të Artë në Venecia, më 1994, me “Vive l’amour” dhe autor i filmit erotik “Il gusto dell’anguria” (Shija e bostanit), 2005. Ai është një njeri i pabesueshëm! Filmi flet për një regjisor që xhiron një film, frymëzuar nga miti i Salosë.

- Saloja jeni ju?

- Në  të vërtetë, aty jam një star, yll nevrastenik, që  duhet të interpretojë atë rol. 

- Një provokuese e paparë dhe perverse… A mund të më thoni ç’është për ju provokimi dhe sensualiteti?

- Një  gjë që nuk mund të jetë e kontrolluar, e programuar nga kush e mbart dhe e demonstron. Është ndjesi e brendshme, që nuk shpjegohet me fjalë, diçka që vjen nga natyra e personit… nuk e kanë të gjithë.

- Eshtë  provokuese Bardoja? Në opinionet gazetareske dhe të  revistave të modës, thuhet se ju të  dyja ngjasoni shumë në  këtë aspekt…

- Të  them të drejtën, po ta imagjinoj veten te përralla “Bukuroshja së fjetur” ndjehem më shumë një princeshë që zgjon princin, pra, e kundërta e asaj që thoni ju. (Qesh) Me Bardonë ngjaj tek energjia dhe mëvetësia e veprimit. Jam si ajo, një femër me ide të qarta.

- Sa muajshe jeni?

- Jam në  muajin e gjashtë.

- Do të  lindni djalë apo vajzë?

- Nuk dua ta di. Kështu, do të kem dy surpriza; përveç lindjes, që  është gjithmonë një surprizë, edhe një event plot mister.  Më pëlqen të jem deri në fund kurioze për ta ditur nëse fëmija im do të jetë mashkull apo femër.

- Po emrin, e keni menduar?

- Jo, akoma. Për të vendosur për emrin e vajzës, m’u desh një javë kohë. M’u desh të luftoja, sepse emrin duhet ta deklarosh brenda tre ditëve, por unë doja ta gjeja bashkë me të… E shikoja dhe e pyetja: “Të pëlqen ky emër? Po ky?”. Në fund, e gjetëm. Është perfekt për atë.

- E njëjta gjë ndodhi edhe me Orlandon?

- Jo, na erdhi ndërmend një ditë para se të lindte. Ishte diçka instiktive, e natyrshme. Edhe Orlandoja është perfekt!

- Kur jua kanë parashikuar lindjen?

- Nuk e di! Eshtë fëmija ai që vendos…

- Por një  ditë e përafërt ekziston gjithmonë…

- Po, por nuk është e sigurtë dhe nuk dua ta them. Më duket sikur nuk respektoj intimitetin e  qenies që është brenda meje.

- Kur jemi takuar një vit më parë, më  keni treguar që keni arritur një qetësi shpirtërore pas një jete të kaluar duke luftuar me veten dhe të tjerët…

- Jetoj ditë  përditë, i marr gjërat si të vijnë, kënaqem me faktin që  po i kaloj vitet pak nga pak, duke u maturuar dhe duke kuptuar shumë  gjëra. Për shembull, që nuk duhet të dramatizosh asnjëherë. Ja, tani po mbërrin një tjetër fëmijë… Eshtë një moment i bukur. Tashmë, jam një grua e kompletuar, një grua optimiste.

- Jeni e mirë si emri që keni. Ndoshta ai ka ndikuar në  karakterin tuaj…

- Ndoshta! Është një emër shumë i përhapur në Korsikë.

- Po qeshni… përse?

- Po më  vjen ndërmend çdo gjë që shkruhet sot për femrat, mbas 40 apo 50 vjeçëve… Ato janë akoma shumë të bukura. Unë mendoj se nuk duhet ta vrasësh mendjen për rrudhat, për vitet që ikin… Është më bukur ta lësh natyrën të vendosë për çdo gjë. Sot, në fakt, kemi frikë të plakemi dhe të vdesim.

- Ju, nuk e keni atë frikë?

- Në  këtë moment, po, sepse kam shumë gjëra për të bërë, por kur arrin të jetosh një jetë të bukur, plot ëndrra dhe ide, atëhere fiton kundrejt frikës së plakjes dhe vdekjes.

- Edhe ardhjen e fëmijëve ia lë në dorë  natyrës apo e programon?

- Në  jetë mund të programosh çdo gjë. Të bësh fëmijë  nuk është ndonjë gjë kaq e vështirë. Kur po xhiroja “Visage”, interpretoja edhe në teatër. Ditën isha me xhirime dhe darkave, në skenën e teatrit. Nuk flija pothuajse asnjëherë e mbeta shtatzënë! Regjisori më pyeti: “Po ku e gjete kohën?”. (Qesh)

- Si po e jetoni këtë moment magjik?

- Jam mirë, ndihem me fat. Ç’mund t’ju them tjetër?!

- Për shembull, ju nuk mendoni se shoqëria jonë i ka vënë fëmijët në qendër të vëmendjes?

- Është  e vërtetë, të mëdhenjtë duhet të sillen si të  mëdhenj, duhet të marrin përsipër përgjegjësitë ndaj fëmijës, por në të njëjtën kohë, duke ruajtur të  drejtën për të patur pak kohë për veten. Për mua, profesioni është një sferë e rëndësishme e jetës. Nuk jam vetëm nënë. Në fakt, e kam për zemër të ndalem pak në këtë aspekt drejtuar karrierës dhe profesionit të një gruaje.

- Dua t’ju bëj në fillim një pyetje në  lidhje me femrat, fëmijët dhe natyrën, që ju i përmendni shpesh. Çfarë mendoni për fekondimin artificial?

- Ka persona për të cilët lindja e një fëmije është një  nevojë fizike dhe më duket e drejtë që i drejtohen mjekësisë. Ai që nuk më pëlqen është biznesi që  kemi rreth e përqark këtij realiteti; fakti që mjekësia e transformon dhimbjen në tregti. Shumë çifte në Francë janë të detyruar të shkojnë jashtë, në Spanjë e në Indi, në vende ku fekondimi kushton më pak.

- Po kur çifti është homoseksual? Është e drejtë që dy femra të rrisin fëmijë si një çift normal dhe dy meshkuj të bëjnë një adoptim?

- Përse jo?! Mendoj se pas pak vitesh, familjet homoseksuale nuk do të jenë  një gjë e jashtëzakonshme.

- Do të  kishit bërë fëmijë me një  njeri çfarëdo, vetëm për ta patur?

- Jo, për mua, lindja e një fëmije është e lidhur me faktin e të qenit e dashuruar. Një fëmijë duhet të jetë frut dashurie.

- Është e drejtë të  qëndrosh me një njeri për hir të  fëmijëve, nëse dashuria mbaron?

- Për mua, jo. Po qe se nuk je e lumtur, jo. Fëmijët e kuptojnë që po sakrifikon për ata. Ka prindër që, duke qëndruar bashkë, mendojnë se po bëjnë mirë. Nuk e dinë se, fshehtësi, fëmijët e tyre mendojnë: “Të shpresojmë që do të ndahen një ditë” dhe ata mbajnë mbi shpatulla peshën e vështirësive tona. Prindërit, në fund të fundit, janë thjesht burra e gra…

- Nganjëherë, ndodh edhe e kundërta… Fëmijët u luten prindërve të  mos ndahen. Po t’ju ndodhte një gjë e tillë, si do të vepronit?

- Nuk janë  vendime të thjeshta, por do të ndahesha, me siguri, për të mirën e time dhe tyren. Jam e bindur se më vonë do ta kuptonin.

- Stefano Akorsi ka pranuar të interpretojë  te filmi “Puthja e fundit” e Gabriele Muçinos. Në filmin e parë flitej se si e jetojnë dashurinë tridhjetë vjeçarët, pra, njerëzit në moshën tuaj. Ju përket ndopak ky përshkrim?

- E keni parasysh një moment në jetën tuaj kur një mashkull dhe një  femër e kërkojnë njëri-tjetrin dhe janë duke u gjetur, por pastaj diçka bën që për një fije, nuk takohen, preken dhe kaq? Është diçka që e kam jetuar dhe Muçinoja e ka paraqitur shumë realisht në filmin e tij.

- Do t’ju pëlqente të punonit me të?

- Mendoj se ai është një “drejtues” i zoti për aktorët, por kam parë vetëm dy filma të tijët, këtë për të cilin folëm me Stefanon dhe tjetrin, me Uilli Smithin, me titull “Kërkimi i lumturisë”. Nga të dy, preferoj “Puthja e fundit”.

- Vitin e kaluar, te filmi “La jeune fille et les loups”, ju me Akorsin keni punuar bashkë për të parën herë. Do t’ju bjerë rasti herë tjetër?

- Shpresoj shumë!

- Me çfarë po merreni tani?

- Me shumë gjëra. Kam filluar edhe të shkruaj histori të vogla. Për momentin, më shumë është një hobi. Më duket sikur po studioj… Më pëlqen të lexoj libra mbi mënyrën e të sjellurit të njerëzve… pak psikologji.

- Një  tribu afrikane i përshëndet fëmijët e porsalindur duke u kënduar: “Mirë se erdhe në një botë kaq të vështirë!”. Kështu mendoni edhe ju për fëmijët e tu?

- Jo, unë  them: “Mirë se erdhët në këtë botë kaq të bukur!” sepse kushtet tona të jetës janë në fund të fundit, më pak të vështira se të atyre. Gjëja më e rëndësishme që mund të bësh për fëmijën tënd nuk janë mrekullitë, por thjesht t’i japësh dorën e t’i thuash që të mos ketë frikë se je aty për t’i dhënë ngrohtësi dhe për ta mbrojtur. Unë sot ndjehem një grua e kompletuar, sepse jam e zonja të mbaj fort dorën e fëmijës tim. Me Orlandon jam rritur dhe me të tretin do të jem akoma më e zonja, shpresoj. Nuk kam besuar asnjëherë që një prind mund të jetë perfekt që në fillim, pa patur eksperiencë jete. Gabime bëjmë të gjithë dhe nganjëherë është mirë kështu. Nuk i duroj pendimet, pishmanllëqet, kam neveri prej tyre… Sa të bezdisshëm ata që thonë: “Nuk duhet të ta kisha bërë këtë, nuk duhet të bëja atë!…”. Kam interpretuar edhe në filma të pavlerë, por durim, do të shkoj përpara.

- Është e vërtetë që shumë gra, si edhe artiste, e kanë të vështirë rikthimin në punë nga një periudhë shtanzanie?

- Po, në  kinematografi, që duket një vend ku njerëzit kanë  mentalitet më të hapur, nuk mund të thuash që  pret një fëmijë, se ndryshe të hedhin jashtë. Kur kam mbetur shatzënë me Orlandon, më hoqën rolin. Nga ai moment, u bëra më dinake. Bardonë e kam interpretuar tani që jam shtatzënë me fëmijën e tretë. Ditën e fundit të xhirimit u tregova dhe pastaj i përshëndeta! Kjo ndodh edhe për faktin se në xhirimin e një filmi, sigurimi i një aktoreje shtatzënë kushton më shumë, a thua se shtatzania është një sëmundje! Artistët janë të detyruar të gënjejnë për të mos e humbur punën.

- A mund të na thoni kush ju përzuri?

- Emrin e regjisores, në këtë moment, nuk po e kujtoj. Kam qenë në fillim dhe nuk më shikohej ende barku, por ne folëm në telefon e ajo më tha: “Më vjen keq, por je jashtë”. Më ka lënduar shumë për mënyrën se si e tha, se edhe vetë ajo ishte grua, madje, nënë. 

Përgatiti: Anila KADIJA